Ամփոփագիր

    Պարտավորությունների կատարումն այս կամ այն եղանակով ապահովելը եղել և շարունակում է տարածված և կիրառելի մնալ Հայաստանում: Վերջին շրջանում մեծ ծավալների են հասնում նաև ֆիզիկական անձանց սնանկության դեպքերը, որոնք՝ կախված դրանց ելքից, գործնական և իրավական բազմաթիվ հարցեր են առաջացնում: Սույն հոդվածում հեղինակն անդրադարձել է քաղացիաիրավական հարաբերություններում հաճախ հանդիպող մի երևույթի, երբ բանկի հանդեպ իր պարտավորության կատարումը երաշխավորությամբ ապահոված ֆիզիկական անձ վարկառուի սնանկության գործը պարտավորությունների կատարումից ազատելով ավարտելու մասին վճիռ է կայացվում, որն ուժի մեջ մտնելուց հետո առաջ է գալիս երաշխավորության դադարեցման հարց: 

    Հոդվածում եզրահանգում է արվում, որ առկա է օրենսդրական բաց. ոլորտը կարգավորող օրենսդրությունը հստակ չի կարգավորում այն հարցը, թե վերը նկարագրված իրավիճակում երաշխավորությունը համարվելո՞ւ է դադարած, թե՞ բանկերը հիմնական պարտավորության կատարումը երաշխավորից պահանջելու իրավունք, այնուամենայնիվ, պետք է ունենան: Հեղինակի համոզմամբ՝ նշված իրավիճակում երաշխավորության պարտավորությունը չպետք է դադարեցվի: Փաստ է, որ առկա օրենսդրական բացը հակասական պրակտիկայի ձևավորման է հանգեցրել՝ իրավական անորոշ դաշտ ստեղծելով:

    Հիմնաբառեր. երաշխավորություն, սնանկություն, սնանկության գործը պարտավորությունների կատարումից ազատելով ավարտելու մասին վճիռ, օրենսդրական բաց: