Ամփոփագիր

Ժողովրդավարական հասարակությունում արգելքներն ու սահմանափակումները կիրառվում են մարդասիրական նպատակներով և հանդիսանում են մարդու իրավունքների և ազատությունների պաշտպանության միջոց։ Ժողովրդավարությունն անհնար է պատկերացնել առանց մարդու իրավունքների, միևնույն ժամանակ` առանց տարբեր վարչական գործողությունների հետևանքով կամ դրանցից անկախ առաջացած արգելքների և սահմանափակումների: Վարչական գործունեության արգելքներն ունեն հատուկ նշանակություն՝ որպես հասարակական կյանքի որոշակի ոլորտի բնականոն զարգացումն ապահովող ուղիներ։ Հոդվածում անդրադարձ է կատարվել վարչական գործունեության ընթացքում առաջացող «արգելք» և «սահմանափակում», ինչպես նաև «վեճ» և «տարաձայնություն», «վիճելի իրավիճակ» եզրույթների հասկացություններին՝ յուրովի մեկնաբանելով դրանց նմանություններն ու տարբերությունները, միևնույն ժամանակ դիտարկելով վարչական և այլ հանրային իրավունքի վեճերը որպես իրավական հակամարտություններ, որոնք ծագում են պետական մարմինների կամ մասնավոր սուբյեկտների միջև փոխգործակցության ոլորտում: Հեղինակի կողմից վարչական գործունեության սահմանափակման հիմնահարցերի հետ մեկտեղ դիտարկվել են վարչական գործունեության արգելքների (սահմանափակումների) հաղթահարման ուղիները, այն է՝ վարչական գործի ամբողջական և օբյեկտիվ ուսումնասիրությունը, պետական մարմինների, հսկողություն կամ վերահսկողություն իրականացնող մարմինների հետ համագործակցությունը, վարչական մարմնում աշխատանքի արդյունավետ կազմակերպումն ու զարգացումը։ Նշված ուղիները կարող են նպաստել ոչ միայն արտաքին և ներքին խոչընդոտների հաղթահարմանը, այլև վարչարարության պատշաճ իրականացման արդյունքում իրավաչափ վարչական ակտ ընդունելուն։

Հիմնաբառեր. վարչական գործունեություն, արգելք, վեճ, տարաձայնություն, սահմանափակում, հայեցողական լիազորություն, հաղթահարման ուղի։